Kotownikliwość

Kot

futrogładkość
ostrozębność
łaposprężystość
pazurochwytność
oczownikliwość
mrukomiaukliwość
meblodrapliwość
kwiatogryźliwość
nocozłośliwość
dniospolegliwość

ja

kotownikliwość

Cytat z Henry'ego David'a Thoreau też chwilowo poszedł spać.

Wykład

Jest niewysoki. Bardzo niewysoki. Właściwie to jest całkiem niziutki. Zaledwie metr pięćdziesiąt w meloniku. Żeby być lepiej widzianym, staje na krześle, co wywołuje ciche śmiechy w ostatnich rzędach. Uśmiecha się. Pierwszoroczniacy, myśli. Jeszcze go nie znają.

Chrząka i unosi obie ręce do góry. Trzyma je tak przez chwilę ściskając w jednej długopis, niczym dyrygent przed orkiestrą. Czeka aż zapadnie cisza.

Zaczyna mówić. Nie, on nie mówi. On bawi się słowami. Zanim wypowie jakiekolwiek, formuje je dokładnie w ustach, smakuje, obraca językiem, pieści, oblizuje. Rozdrabnia zębami na sylaby a potem zlepia z powrotem w całość. Rozchyla delikatnie usta i wypuszcza gotowe słowo na wolność. On ich nie wypowiada – on je puszcza niczym kółeczka z papierosowego dymu. Okrągłe, wypieszczone, doskonałe w swym pięknie i piękne w swej doskonałości. Płyną w powietrzu dostojnie i nikt nie waży się odetchnąć, bo najlżejszy ruch powietrza zniszczyłby je, wypaczył ich kształt i znaczenie. Słuchacze by tego nie chcieli, o nie... Każdy z nich skupia całą swoją uwagę na słowach unoszących się w powietrzu. Koncentruje się na niuansach, ukrytych znaczeniach i formie. Zachwyca ich brzmieniem, kształtem, kolorem i zapachem. Gdy dane słowo nasyci już zmysły zgromadzonych w auli studentów, on formułuje kolejną myśl, równie doskonałą w swej treści i formie. Uwaga słuchaczy przenosi się na nią, lecz poprzednie słowo nie znika – ono ciągle trwa, wibruje w powietrzu, jest obecne. Łaskocze gdzieś z tyłu głowy, wgryza się w podświadomość nie dając o sobie zapomnieć. Pojawia się nowe, i jeszcze jedno, i kolejne, i jeszcze następne! Wszystkie łączą się w całość, w jedną smużkę dymu. Odsłaniają swoje znaczenie, oplatają sobą słuchaczy, dotykają, przenikają, odurzają i wsiąkają… Pozostają. Ci pierwszoroczniacy już wiedzą, że nie będą w stanie zmyć z siebie ich zapachu, nie pozbędą się ich posmaku z ust. Wznoszą się w powietrze. Słowa niosą ich pod sam sufit! I nagle…

Nagle profesor przestaje mówić. Ucina a kąciki jego ust unoszą się w lekkim uśmiechu gdy ocenia efekt swojej przemowy. Wykład skończył się. Nikt ze słuchaczy nie jest w stanie określić ile właściwie trwał. Może godzinę? Może dwie? Nie pada już żaden nowy dźwięk, lecz tamte słowa ciągle wibrują w powietrzu i gdy drzwi się otworzą, studenci wyfruną unoszeni nimi na korytarz. Wykładowca zastanawia się czy na dzień dobry nie przesadził. Powinien chyba zacząć nieco łagodniej. W końcu to ich pierwszy dzień na tej uczelni.

Już wie jak załatwić sprawę. Wypowiada jeszcze jedno słowo. Tylko jedno. To słowo jest zupełnie inne. Jest jak odgłos pękającego szkła, jak rysowanie paznokciami po tablicy. Wszystkie inne pierzchają przed nim w popłochu. Ono leci i po kolei przetrąca frunącym studentom skrzydła. Sprowadza ich na ziemię. Brutalnie.

Profesor schodzi z krzesła. Ubiera płaszcz i melonik. Wychodzi z Sali. Pogwizdując wesoło przechodzi między leżącymi tu i ówdzie zwłokami. Odprowadzają go wzrokiem. Z jednej strony pełnym podziwu, ale z drugiej… Z drugiej strony, wciąż jeszcze słyszą ten okropny dźwięk. To ostatnie słowo. Kolokwium.